zondag 29 april 2012

Klassiek concert: Jan Lisiekcki

Op 29 april 2012 ben ik met de meisjes van de klas meegeweest naar de Bozar in Brussel om te gaan kijken naar de 17-jarige pianist Jan Lisiecki.

Nu al wordt hij omschreven als de meest sensationele pianist van onze tijd. De 17-jarige Poolse pianist Jan Lisiecki ontving reeds vele onderscheidingen, waaronder de Révélations Radio-Canada (2010), de Diapason Découverte (mei 2010) voor de opname van beide concerto’s van Chopin, samen met Sinfonia Varsovia (uitgegeven door het Fryderyk Chopin Institute), en de Jeune Soliste 2010 des Radios Francophones Publiques. Ondertussen tekende hij ook een contract bij het prestigieuze label Deutsche Grammophon voor de opnames van Mozarts Piano Concertos onder leiding van Christian Zacharias met het Kammerorchester des Bayerischen Rundfunks. Zijn palmares oogt bijzonder indrukwekkend, en ook in 2012 staan verschillende hoogtepunten op het programma, zoals concerto’s onder leiding van Antonio Pappano en Daniel Harding.

Excuseer mij dat het in het Engels is en dat het gaat over een ander concert dat hij heeft gegeven, maar hierin wordt mooi aangehaald wat Lisiekcki eigenlijk weergeeft met de piano.

The lucky audience which attended the UW President’s Piano recital at Meany Hall Wednesday was privileged to hear the Northwest debut of perhaps the most exceptional pianistic talent to be presented here in a generation, perhaps two generations, or more. I don’t think, after six decades of concertgoing, I have ever heard a young man with the kind of mature musicianship and technical ease displayed by 16-year-old Jan Lisiecki. I heard several other audience members commenting, “This is thrilling.”

This Polish-Canadian young man from Calgary began his concert career aged nine, and has been concertizing all over the world, in recital, as orchestral soloist, and as chamber musician. He graduated high school January 2011 after being accelerated four grades by Calgary’s school board, and he speaks four languages. One wonders when he has had the time to learn all this.
It would be easy to think, before hearing him, that this would be a technical whiz kid whose musical intention would be to play everything faster, louder and more spectacularly than anyone else. Or, that his musical tastes would be parroted, at this age, from a fine teacher. And we’d be wrong in both cases. Technically, he is already a master, with his hands completely at the service of the music. Musically, there is no doubt these are his own interpretations of music which he has subjected to profound consideration. His programming is clearly his own.
Lisiecki is a sober presenter. Clad in a plain black suit and tie, he walks out on stage, bows, sits down, takes a moment of sitting quietly, hands in lap, and then plays. No arm waving, no body swaying, nothing to distract from the music. And the music!
He chose to start both program halves with a Bach Prelude and Fugue, No. 14 in F-Sharp Minor, and No. 12 in F Minor, following those with Beethoven, Liszt and Mendelssohn, then Chopin.
His Bach was orderly with subtle dynamic nuance, clear articulation and rock-steady tempi. His Beethoven, Sonata No. 24 in F-Sharp Major, was remarkable for its ease of touch and lightness on the keys, with plenty of light, shade and dynamism, but no fortissimos. Lisiecki appears to stroke the notes out of the keys, and legato runs sounded like a flow of sunshine.
His intelligent approach to Liszt’s Trois études de concert elucidated some of the mysteries of the composer’s thinking, something which often gets steamrollered by the chance to let everything roll out in an emotional outpouring. This had depth, and here, as in Mendelssohn’s Variations sérieuses in D Minor, Lisiecki could extract rich fortes from the piano without ever going overboard.
He ended the concert with Chopin’s Twelve Etudes, Op. 25, a good choice to finish with its fireworks towards the end, though each etude had technical difficulties to marvel at, his were so neat, so lively, so clean, and at the same time so thoughtful, so musically right, and apparently so easy. Lisiecki’s hands were relaxed all evening. He never pounded to achieve emphasis or volume, they were just there. Nor did he seem to tense up for runs, no matter how fast, and flawlessly even.
In short, a mature musician, no matter his chronological age. I found myself thinking he’s in the same genre as Alfred Brendl, a thinking musician’s musician.
The Sun Break, February 2012

Zoals ik al zei ben ik akkoord met deze recensie. Hoe Lisiekcki zo vloeiend met zijn handen over de toetsen van de piano heen beweegt is echt niet te doen. Ik stond met open mond toe te kijken. Het lijkt precies niet echt gespeeld, zo snel, zo vloeiend dat hij zijn handen beweegt, hij laat het heel makkelijk lijken. Het is ongelooflijk wat hij kan, zeker op zo'n jonge leeftijd... Ik zou gerust nog eens naar een concert kunnen kijken van hem, het is zeker fascinerend. Zeker een aanrader!


http://indianriverfestival.files.wordpress.com/2010/09/img_4379_2.jpg?w=900
Hier zie je hem aan het werk...

Podium: Send all your horses...


Op 17 april 2012 zijn we met de klas naar een theatervoorstelling, genaamd "Send all your horses", gaan kijken in de Bozar in Brussel. Ik vond het theater op zich origineel gevonden. Het dialoog tussen muziek en beeld was mooi weergegeven. Het lijkt precies een film van vroeger, met live muziek bij het beeld. 


Send all your horses gaat over een meisje dat op zoek gaat naar haar tweelingzus en dat daarbij steeds meer verstrikt raakt in haar eigen fantasie. Een mix van muziek, film en theater ondersteunt haar zoektocht. Nathalie Teirlinck - bekroond op het Filmfestival in Berlijn 2010 - zorgt voor de dromerige beelden van een schijnbaar rimpelloze wereld die onder de oppervlakte toch woelig is en vol verlangen. De muziekband van Esther Lybeert begeleidt de film live samen met een koor van vijf meisjes.  
 

Er zat een goede structuur in het theater, het verhaal was mysterieus maar het klopte wel. Ik vond het zeer rustgevend. Wat mij vooral opviel was de muziek, het geluid, het licht en de kostuums, deze theatertekens sprongen meteen in “beeld” bij mij. 



Je zag dat over de kostuums toch wel over nagedacht was. De vrouw aan de piano en de vrouw aan de drum, aan de buitenkant van het podium, droegen beide een groen kleedje; drie van de vier zangeressen in het midden droegen een simpel wit kleedje en de andere zangeres een blauw kleedje; dan had je ook nog de man aan de gitaar die ook in het blauw was gekleed. De kostuums sprongen er dus niet uit, maar dat was ook niet erg want ik denk dat dit juist de bedoeling was. Het groene en de lichte kleuren gaven het effect van de natuur weer, wat ook op de film werd getoond, waardoor je je meer betrokken ging voelen in het toneel. De kleedjes leken ook fel op wat het personage in de film aan had. Ik denk dat ze met de kostuums ook het thema probeerden weer te geven, het ging namelijk over tweelingen en de muzikanten op het podium waren elke keer per twee ongeveer hetzelfde gekleed, zoals in de film.

De muziek gaf perfect de emotie bij de beelden weer, soms mysterieus, dan weer vreugde, maar soms voorspelde het ook dat er iets zou gebeuren. De muziek en de beelden ondersteunden elkaar, waardoor je je meer betrokken voelde bij het theater. De muziek paste er zo goed bij dat ik soms vergat dat het live werd gespeeld, omdat ik werd meegesleurd in het beeld. Ik vond het wel leuk dat er verschillende soorten instrumenten aanwezig waren. Sommige insrtumenten gaven precies de natuur weer, ze zorgden voor mysterieuze geluiden, dit maakt het wel boeiend.

Het geluid bij de beelden vond ik zeker passend; dit waren vooral geluiden van water, wind, het ademen van het meisje, gelach,... De geluiden gaven mooi de omgeving weer, waardoor het voelde alsof je zelf in de natuur zat, alsof je zelf aan het lopen was, alsof je zelf in bad zat,... alsof je er een deel van uitmaakte. Het zijn eigenlijk geluiden die we constant tegen komen in het dagelijkse leven, maar waar we niet echt bij stil staan. Het meisje vertelde het verhaal bij de beelden tegen haar tweelingzus of tegen haar eigen identideit, waarnaar ze op zoek was; dit zorgt ervoor dat de beelden verduidelijking kregen. De geluiden gaven dus ook een ondersteuning aan het meisje haar verhaal.

Het licht viel elke keer op degene die de bijpassende muziek aan het maken was. Dit zorgde wel een beetje voor afleiding vond ik, want soms weet je dan niet waar je moet kijken, naar de muzikant of naar het beeld? Er werd ook een beetje gespeeld met het licht en het beeld op een bepaald moment; ze hadden verschillende spots op de muzikanten gericht en ondertussen zaten de zangeressen neer op stoelen naast elkaar en op hun werden beelden geprojecteerd; dit zorgde wel voor een mooi effect.

De muziek en het geluid zorgden dus voor een grote ondersteuning van de beelden en maakten het verhaal duidelijker voor het publiek, ze zorgden ervoor dat je werd meegesleurd in het verhaal. Het licht speelde ook een belangrijke rol, het gaf weer vanwaar de muziek kwam en soms zorgde het voor een speels effect. De kostuums maakten er een mooi plaatje van. Deze theatertekens en natuurlijk ook de muzikanten en het beeld zorgden ervoor dat het één geheel vormde. Het theater was voor mij vooral een oase van rust en kalmte, waarvan je kon genieten. 

Er was ook een nabespreking onmiddellijk na de voorstelling, waar we dan eventuele vragen kwijt konden...



© Sven van Rossen
© Sven van Rossen© Sven van Rossen
© Sven van Rossen

zondag 22 januari 2012

Trailer A Dangerous Method

Dit is de trailer van A Dangerous Method waar je dus duidelijk ziet dat Freud gaat toegeven aan zijn seksuele instincten met Spielrein.

Film: A Dangerous Method

Op 6/01/2012 ben ik naar de Kinepolis in Brussel geweest samen met Eef, mijn papa en Sabine. We hebben daar gekozen voor de film A Dangerous Method. Ik vond het een redelijk "zware" film, in het begin zelfs redelijk saai, maar het zette me wel aan tot denken. Het was vooral een zeer interessante film

A Dangerous Method is een historische film uit 2011, geregisseerd door David Cronenberg, met Viggo Mortensen, Michael Fassbender, Keira Knightley en Vincent Cassel in de hoofdrollen. Het script is een bewerking door de schrijver Christopher Hampton (een Academy Award-winnaar) voor zijn toneelstuk The Talking Cure (2002), gebaseerd op het non-fictieboek van John Kerr, A Most Dangerous Method (1993).
Deze film is de derde opeenvolgende samenwerking tussen Cronenberg en Viggo Mortensen (na A History of Violence en Eastern Promises). Het is tevens de derde film van Cronenberg in samenwerking met de Britse filmproducent Jeremy Thomas, nadat ze samen reeds William Burroughs' bewerking van Naked Lunch en J.G. Ballards bewerking van Crash maakten. A Dangerous Method was een Duits/Canadese coproductie. De film liep in première op het Filmfestival van Venetië en speelde ook op het Internationaal filmfestival van Toronto in 2011.
De film speelt zich af in de jaren vóór de Eerste Wereldoorlog, en beschrijft de soms woelige relatie tussen enkele grondleggers van de psychoanalyse Carl Jung, zijn leermeester Sigmund Freud, en Sabina Spielrein, de niet steeds evenwichtige maar mooie en verstandige vrouw die tussen hen komt te staan. De uit de literatuur bekende twistpunten rond de hoofdzakelijk seksuele verklaringen, de moeilijkheden rond overdracht en tegenoverdracht, en Jungs kritieken op de Freudiaanse visie komen duidelijk aan de orde.

“A Dangerous Method” is full of ideas about sexuality — some quite provocative, even a century after their first articulation — but it also recognizes and communicates the erotic power of ideas. There are scenes of kinky activity between Sabina and Jung that will no doubt enjoy long life in specialized corners of the Internet, but the most unsettling aspect of “A Dangerous Method” may be the links it suggests between sex and thinking. The mind is both slave and master of the body’s appetites, and the absurd and terrifying task of stabilizing that dynamic, in theory and in practice, is embraced equally by the film and the fragile, serious historical figures who inhabit it.  By A.O.Scott

Sorry dat het in het Engels is, maar ik vind dat deze recensie perfect weergeeft waar heel de film eigenlijk om draait. Het gaat dus zoals hier gezegd word over de psychoanalyse en dus het feit dat de mens zijn seksuele driften en gevoelens onderdrukt, maar dat de mens zich op een bepaald moment toch niet kan verweren tegen deze driften. Zoals ook in de film gebeurt bij Freud, hij heeft een vrouw en is voor de monogamie, maar door een patiënt(mannelijk) die hij leert kennen en die helemaal anders denkt dan hem, die namelijk voor polygamie denkt, begint hij toch monogamie in vraag te stellen. Het gaat zelfs zo ver dat hij een affaire krijgt met zijn patiënte Spielrein. Er zit een diepe boodschap in de film, maar het leert mij wel veel bij, vooral over de psychoanalyse. Ik vind de film ook super goed geacteerd, hoe Keira Knightley de rol van de patiënte speelde was echt heel straf, ik zou dat denk ik nooit zo kunnen. Ik heb er vast van genoten

zondag 27 november 2011

Film: Rise of the Planet of the Apes

Op 7 september 2011 ben ik samen met Lien, Elke en Céline naar Rise of the Planet of the Apes gaan kijken in de Kinepolis in Brussel. Rise of the Planet of the Apes is een Amerikaanse sciencefictionfilm , geregisseerd door Rupert Wyatt. De hoofdrollen worden gespeeld door James Franco, Freida Pinto, John Lithgow en Andy Serkis. De première was op 5 augustus 2011.
De film is eigenlijk gebaseerd op het boek De Apenplaneet, en dient als reboot van de eveneens op dit boek gebaseerde filmreeks uit de jaren 70. Het verhaal is in grote lijnen gelijk aan dat van de vierde film uit de originele reeks; Conquest of the Planet of the Apes. 
Dinsdag 09/08/11 - Door Gauthier Keyaerts

Rise of the Planet of the Apes

Dokter Will Rodman werkt sinds jaren keihard aan de ontwikkeling van een geneesmiddel tegen de ziekte van Alzheimer. Sterk gemotiveerd door het regresserende geheugen van zijn vader is Rodman zeer dicht bij zijn doel. Inderdaad, één van de apen van de testgroep reageert duidelijk op de laatste experimentele molecule en ziet zijn intelligente duidelijk stijgen. Maar, tijdens de presentatie van de resultaten aan farmaceutische investeerders voor dewelke Rodman werkt, barst de primaat uit en ontketent een ware woedeaanval. Het volledige project wordt dan stopgezet en alle testonderwerpen worden afgemaakt. Enkel het kleintje van het wonderbaarlijke, agressief geworden testobject wordt gered... dit om de nakomeling te verdedigen. Al zeer snel bewijst het kleintje - César genoemd - dat hij de gemodificeerde genen van zijn moeder geërfd heeft. Hij ontwikkelt een I.Q. hoog boven de normen.
'Rise of the Planet of the Apes' is zeer entertainend, maar ontbreekt aan charme en het dystopische en donkere karakter van zijn voorgangers (of dit nu de saga van eind jaren '60/'70 is of de remake van Tim Burton) is ver te zoeken. De film blijft zeer braaf, oppervlakkig (een beetje zoals de grafische effecten) en stereotiep. Een herhaling, zonder meer...

Ik ben niet akkoord met deze recensie, ik vind het een meeslepende film, een mooi aangrijpend verhaal doordat de acteurs  zich goed inleven en door de vele prachtige speciale effecten. Het is echt en must om deze film gezien te hebben.
Hier heb je de trailer van de film:


 

Ticket: 'Rise of the Planet of the Apes'

Mimulus Dance Company

Hier heb je een filmpje van Mimulus Dance Company, zo kan je zelf zien hoe zo deze voorstelling er ongeveer uit zag.

maandag 21 november 2011

Podium: Mimulus Cia de Dança

Op 6 november 2011, ben ik naar een dansvoorstelling gaan kijken in de Meent, namelijk Mimulus Cia de Dança samen met mijn zus en mijn mama. Mimulus Cia de Dança zijn een sterke referentie in de Braziliaanse dansscène. Hun startpunt was swing, rock, fox, tango, bolero, salsa, samba en chorinho. Veel van deze namen ken ik eigenlijk niet, bij het begin van de voorstelling dacht ik 'Ouh nee, wat is dit?', maar uiteindelijk vond ik het wel heel mooi en heb ik zeker van genoten. Ik vond hun stijl eerder gaan naar modern, maar op een zeer originele manier gebracht dan wel. Hoe goed dat deze mensen kunnen dansen, zo mooi, ik wou dat ik ook zo lenig was. Mimulus Cia de Dança bestaan uit 4 vrouwen en 4 mannen,  ze dansen vaak als koppels samen en ze maken er op hun manier een originele dans van, het is gewoon één grote show om naar te kijken. Ik kreeg de indruk dat de vrouwen geleid werden door de mannen, dat ze heel de voorstelling op hun gevoel aan het dansen waren, dat ze mee vloeiden op de muziek. Het thema van de voorstelling was Por Um Fio ( aan een zijden draadje), het is geïnspireerd op Arthur Bispo do Rosario. 50 jaar zat deze man vast in een psychiatrische inrichting in Rio, tegenwoordig is hij één van de Braziliës meest bekende en vooraanstaande kunstenaars. Met de blauwe draad uit zijn inrichtingskleren borduurt hij meesterwerkjes, allemaal aantekeningen om de wereld te noteren, vast te leggen, te creëren. Por Um Fio is een eerbetoon aan de 100ste verjaardag van Arthur Bispo's geboorte en de 20ste verjaardag van zijn dood, en aan al degenen die kunst maken zonder te weten dat ze kunst aan het maken zijn. De fascinatie van Arthur Bispo voor borduurwerken en geschriften wordt in de choreografie en scenografie hertaald in in mekaar verstrengelde armen en lichamen, verwarde elektriciteitsdraden, een kluwen van koorden en licht. Het geheugen, als verstrengeling der dingen, weeft de inventaris van de wereld. Licht en schaduw zijn aanwezig, evenals krankzinnigheid en het rijke leven aan de keerzijde.
De kostuums zijn geïnspireerd op hoe patiënten gekleed waren op Colônia Juliano Moreira. Ze zijn gemaakt van afgedankte patches en stof. Met de werken van Bispo als voorbeeld, werden ze geborduurd met teksten, woorden en inventarissen.
Zoals ik dus al zei op een heel originele manier gebracht, het was fascinerend om de dansers rond licht zien te dansen en het toch niet aan te raken of helemaal verstrengeld in touwen te zien dansen. Ik raad deze voorstelling zeker aan iedereen aan.

Ik heb er spijtig genoeg wel geen foto's van, vermits fototoestellen niet toegelaten waren. Maar om jullie een idee te geven van hoe het eruit zag heb ik wel een filmpje opgezocht, dat je hierboven kan bekijken.

Popconcert: PIERCED!!

Ik ben op woensdag 2 november naar Pierced gaan kijken in de Meent te Alsemberg, samen met mijn zus Eef. Dit is de derde editie van Pierced. Het is eigenlijk een jongeren-op-het-podium-festival. 30 Tieners tussen dertien en achttien jaar gingen in op de uitdaging van CC de Meent, GC de Boesdaalhoeve en Jeugddienst Beersel. 30 jonge mensen uit de Zennevallei die staan te popelen om met hun stiekeme talent naar buiten te treden. Muzikanten, al dan niet in een groepje, zangers en zangeressen, rappers, klassieke en hiphopdansers, acteurs en actrices, modeontwerpsters, tekenaars en zelfs een goochelaar. Alles kan, alles mag. Gedurende de zomer- en herfstmaanden worden zij begeleid door 7 coaches uit de professionele muziek-, dans- en kunstenwereld. Door hen worden ze klaargestoomd om het grote podium van CC de Meent te bezetten. Maandenlang hebben ze samen gewerkt aan een avondvullende voorstelling waar al hun talenten als perfect passende puzzelstukjes in elkaar vallen. Een ontploffend goede show met diverse disciplines, met verschillende acts door elkaar geweven.
Ik vond het inderdaad een goede show, ook omdat het jongeren waren, het is heel wat anders om naar muzikanten, dansers, ... te kijken van onze leeftijd, dan oudere mensen die al veel ervaring hebben in het vak. Deze editie speelde er live een band en er traden ook zangeressen op, maar ook dansers die heel mooi verschillende stijlen naar voor brachten en zelfs een goochelaar die zijn trucs heeft laten zien. Ik heb er absoluut van genoten, mijn zus denkt er zelfs aan om volgend jaar ook mee te doen, ook omdat we mensen kennen die hadden opgetreden.

ESTHETICA 6 EMTA

6 Emta, een nieuw schooljaar, nieuwe culturele uitdagingen, ik kijk uit om nog meer nieuwe stijlen van dansen, nieuwe films, ... te ontdekken. Ik heb ervan genoten vorig jaar, sommige dingen wat meer dan andere, maar ik kijk er toch opnieuw naar uit.

zondag 5 juni 2011

Klassiek concert!

Op 14 mei 2011 ben ik naar de Elisabethzaal in Antwerpen geweest om het concert 'deFilharmonie' te zien. Ik ben gaan kijken met mijn mama en mijn zus.
We kwamen binnen in een grote zaal waar je iets kon drinken,...
Toen ging er een soort van geluid af, dat duidde dat iedereen zich naar de zaal moest verplaatsen waar het concert ging plaatsvinden. We kregen onmiddellijk onze stoeltjes aangewezen. Voor mij stond al een heel orkest klaar, ze waren hun violen, ... aan het strijken. Het eerste deel noemde ook de strijkers. Toen gingen de lichten uit en kwam de dirigent op het podium, iedereen begon te applaudiseren. Het werd stil in de zaal en de dirigent ( Edo de Waart) begon de toon aan te geven met een stokje. Ik vind het wel raar om te zien hoe de mensen van het orkest direct verstaan wat een zwaai van zo'n stokje betekent. Het was de eerste keer dat ik een klassiek concert zag, ik zou het anders nooit gedaan hebben. De eerste helft ging heette; Arnold Schönberg- Verklärte Nacht. Ik vond dat het leek op muziek dat je hoort in films in spannende en romantische scènes. In het begin kon ik redelijk goed mee volgen, maar na een tijdje vond ik het eerder langdradig en saai klinken. Toen ze gedaan hadden met spelen, ging de dirigent weg en werd er geapplaudiseert. De man ging weg en kwam daarna weer terug om mensen een hand te geven van zijn orkest en opnieuw werd er geklapt, en dit werd nog eens herhaald. Ik vond het wel best raar dat de dirigent drie keer terug komt. Daarna was het pauze en hadden we even de tijd om naar toilet te gaan en nog iets te drinken. Opnieuw ging het geluid af om te laten weten dat het tweede deel ging beginnen. Het tweede deel ging heette; Richard Strauss- Eine Alpensinfonie. Het leek alsof men de seizoenen nabootste, eerst lichte tintelingen en daarna precies allemaal gedonder. Bij het tweede deel waren er ook trompetten,harpen, drums,... bij. Er waren ook soort van bladeren waarmee men draaide, zodat men het geluid van de wind creëerde. Ik vond het na een tijdje ook weer langdradig klinken, ik kon er niet echt lang mijn aandacht bijhouden. Na het tweede deel stond iedereen recht en opnieuw werd er drie keer afscheid genomen. Toen gingen we naar huis. Ik besprak het met mijn mama, zij vond het heel mooi. Ze luistert graag klassieke muziek, en kan van zoiets genieten. Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht, klassieke muziek is niet echt mijn ding.

zaterdag 28 mei 2011

Tentoonstelling Miro


Op 24 mei 2011 zijn we voor Spaans naar de tentoonstelling van Joan Miro gaan kijken in het ING cultuurcentrum in Brussel. Zoals Claude Blondeel zegt vind ik het ook een goede tentoonstelling van hem. Hij schildert zijn gevoel, zoals een dichter een gedicht schrijft gaat Miro als pen een penseel gebruiken en een mooie beeldtaal creëren op zijn doek. Miro wil de moord op de schilderkunst inzetten, hij wil tegen de schilderkunst ingaan, tegen alles wat met realisme heeft te mken. Iedereen denkt dat zijn werk lief is bedoeld, maar eigenlijk is Miro heel negatief ingesteld, hij heeft op een moment ook veel zwarte doeken geschilderd. De gids heeft ons veel bijgebracht over Miro dat ik eigenlijk wel interessant vond(ik doe namelijk zelf tekenschool), zoals bv. dat hij altijd met lijnen werkt dat je vaak in z'n werk ziet, ook verwerkt hij altijd de basiskleuren (rood, geel, blauw) in zijn schilderijen en hij schildert ook vaak vrouwen op een nogal rare manier. In zijn schilderij gaat hij 3 elementen verwerken, namelijk aarde, lucht(vaak schildert hij vogels) en de hemel, het heelal(vaak weergegeven door sterren). Miro wilt altijd vernieuwen van stijl, hij gaat ook eens de Japanse schilderkunst uitproberen en ook gaat hij beeldhouwwerken maken van verschillende materialen(afval vooral). Het is zeer fascinerend om te zien hoe hij evolueert, op de tentoonstelling had je een boog van een stuk of 12 schilderijen van hem, waar je altijd dezelfde elementen zag in terugkomen en naarmate je verder ging werd het altijd drukker en drukker het schilderij. Hij maakt trouwens ook vaak gebruik van Franse woorden of zinnen, want hij vond Frans een mooie taal aangezien hij naar Parijs was gekomen om te schilderen want van oorsprong was Miro een Catalaan. Op een bepaald moment gaat hij ook handen en voeten in het schilderij gaan gebruiken en zijn doek in brand steken om een mooi effect te krijgen. Ook gaat hij op een heel groot doek schilderen in het zwart en als het af is gaat hij de verf er laten afdruipen, wat wel een mooi effect geeft. Ik vond het echt interessante tentoonstelling, ik ben blij dat we hiernaartoe zijn gegaan.

http://www.cobra.be/cm/cobra/expo/expo-recensies/110325-sa-miro-claudeblondeel-joos

donderdag 10 maart 2011

I am number four!

Op woensdag 9/03/2011 ben ik met Joke in de Kinepolis in Brussel 'I am number four' gaan kijken. Ik vond het echt een super goede film. Het leek precies of je echt in het verhaal was, en het was nochtans geen 3D. Zoveel actie en emotie tegelijk, ook ontroerend op sommige momenten. Ik hoop dat er een vervolg komt op deze film. Mijn excuses dat de recensie niet in het nederlands is maar ik vond deze perfect omschreven:

I Am Number Four (Movie Review)

Okay, guys, this is my first movie review, so bear with me. I was going to do a normal review, I figured I'd do this instead since I just saw the movie. Today I went to see I Am Number Four, and it was amazing! I had high expectations, considering I really enjoyed the book, and I was happily surprised when it actually surpassed them. Alex Pettyfer was great as Number Four, and I think all of the actors portrayed their characters well. The story was great, and even though I read the book before, I think it was easy to follow if you hadn't read it. And wow, the special effects were great! I was totally drawn into the movie from the beginning.
--
I'm going to be honest: Pettyfer definitely added something to the movie that had nothing to do with actual acting. So maybe I'm a tad more impressed because of that fact, but I still thought it was a great movie. It was filled with action and good dialogue, and I actually cared about the characters. One thing i thought was great was how nicely everything was paced. Nothing really suffered in the transformation from book to movie, except maybe a little bit of explaining. But nothing was totally overlooked, and I was overall, really happy with what scenes were kept in and what scenes were looked over and shortened.
--
The movie isn't particularly deep, but I don't think anyone went into that theater expecting something deep really. It also had a few rough scenes; I thought the romance between Agron and Pettyfer seemed a little quick and strained, but they didn't affect the movie in a strong way. It was intense and suspenseful, and completely lived up to expectations. My favorite part was probably how great the battle/fight scenes looked. I'd recommend this one to anyone looking for a good action-adventure with some, (cough, Alex Pettyfer, cough) great actors in it. I'm looking forward to the sequel (both book and movie).
--
Rating: 4 stars
Ik ben het dus volledig eens met deze recensie ik heb van begin tot einde van deze film genoten en zoals ze hier zeggen vind ik ook dat de gevechten heel indrukwekkend zijn om naar te kijken, echt een hele belevenis. Ik vond het zelfs raar om na de film terug in de gewone wereld te zijn. En ik kijk ook uit naar een vervolg zoals ik al eerder zei. Deze film is echt een aanrader.

donderdag 3 maart 2011

The King Speech!

Dit is de trailer: 

The King Speech!

Op 26 februari 2011, heb ik met de chiro, in Oostende, 'The King Speech' gezien.

The King's Speech

Tom Hooper The King's Speech
Door (es), 22/02/2011 - 09u07


'The King's Speech' sleepte twaalf glanzende Oscarnominaties in de wacht, waaronder die van beste film, beste regie, beste scenario, beste muziek, beste vrouwelijke bijrol, beste mannelijke bijrol en beste acteur.
Vooral die laatste is dubbeldik verdiend: Colin Firth is echt schitterend als de Britse koning George VI , een man die – net als Arno ,Samuel L. Jackson , Aristoteles , Charles Darwin , James Earl Jones , Isaac Newton , Ken Pile en Billy Bibbit – last had van een vervelend probleem: hij stotterde.
Wat dat precies doet met een mens wordt meteen duidelijk uit de beklemmende openingsscène, wanneer George tijdens een toespraak in Wembley niet verder komt dan enkele meelijwekkende, luid door het stadion weergalmende keelklanken: u zult zijn benauwdheid en zijn gêne tot in uw eigen tong, strottenhoofd en kaakspieren voelen.
Begrijpelijk dat die arme George het niet bepaald ziet zitten om zijn vader op te volgen: hoe kun je nou een goeie monarch zijn als je moet vechten voor elke lettergreep? Hoe kun je voor het volk een symbool van standvastigheid zijn als je zelf gebukt gaat onder een verpletterend minderwaardigheidsgevoel?
Hij vat zijn dilemma zélf nog het beste samen: 'De mensen verwacht dat ik voor hen spreek, maar ik kán niet spreken!'
Firth is, zoals hierboven al vermeld, ronduit subliem in de rol van de stotterende vorst, maar ook Geoffrey Rush is wondergoed als diens onconventionele Australische spraaktherapeut: zalig gewoon om die twee reuzen samen op het doek te zien.
En dan geeft het eigenlijk niet dat deze innemende buddy movie vol zit met historische fouten en verdichtingen (zo werd er met de verdiensten van Winston Churchill een beetje gefoefeld).
We stonden er zelfs amper bij stil dat koning en therapeut zich in essentie gedragen als de twee geliefden uit een typische romcom: eerst raakt het aan, dan af, en dan voorgoed weer aan. Niet te veel nadenken dus: gewoon achteroverleunen en genieten van Colin en Geoffrey.
En gelieve niet te kuchen.
Ik vind dat ze dat hier perfect hebben omschreven. Ik vond het een speciale film, soms was het wel wat saai maar ondanks dat is het een mooie meeslepende drama. Het is iets heel anders dan ik had verwacht, maar daarom noch niet slecht. Ik vond het verhaal dat erachter zat goed gevonden, origineel. De vorst wil eerst niet bij de therapeut gaan, uiteindelijk kan zijn vrouw hem toch overhalen en gaat hij naar hem toe. Lionel( de therapeut) doet speciale oefeningen met George (de vorst), zoals lezen terwijl je muziek luistert, George vindt dat allemaal bullshit en stopt ermee, maar Lionel geeft George wel noch zijn plaat mee waarop George leest met muziek in zijn oren. Thuis zette George toch eens de plaat op en hij was zo verbaast, omdat hij sprak zonder te stotteren. George ging dus terug naar Lionel om te vragen om zijn spraaktherapeut te zijn, daar begon dus hun band als goede vrienden. Lionel vraagt hem veel over zijn persoonlijk leven, wat George niet echt gewoon is, George heeft nog nooit zo'n goed gesprek gehad met iemand. Gedurende de film zie je echt hoe ze naar elkaar toegroeien en hoe Lionel George helpt zijn toespraken te houden. Je wordt meegesleept in het mooie verhaal met veel diepgang in. 

zondag 13 februari 2011

Museumdag: Museum voor Schone Kunsten!

Dit is onder andere een van de werken waar we hebben bij stil gestaan en waar de gids een woordje uitleg bij heeft gegeven. Dit is het werk van Bruegel namelijk: 'De val van Icarus'. Het gaat over Icarus die in de rechtse onderhoek aan het verdrinken is en niemand naar hem omkijkt maar dat ze gewoon verder werken. De visser doet gewoon voort met zijn werk, ook de herder lijkt zich er niet aan te storen en de boer ploegt gewoon verder.

Museumdag: Museum voor Schone Kunsten!

Op 9 februari 2011 was het museumdag bij ons op school en ik ben naar het museum voor schone kunsten geweest in Brussel. Ik heb deze uitstap gemaakt met de meisjes van onze klas(Vannyda, Celine, Elke, Lien, Elise, Mélanie). Ik vond het nog een leuke uitstap maar niet om elke dag te doen, ik ben wel meer te weten gekomen over de kunst die ze daar tentoonstellen. Bij sommige schilderijen gaf onze gids wat uitleg erbij. De gids kan daar zo diep op in gaan dat je helemaal meegaat en dat ze je dingen laat zien in het schilderij dat je daarvoor zeker nooit had opgemerkt. Je kijkt toch wel op een andere manier naar kunst daarna, met andere woorden je let op meer de dingen die je normaal nooit op het eerste zicht in het oog zouden vallen. Het eerste dat we hadden gezien vond ik het indrukwekkendst, dat was een wereldbol dat helemaal beplakt was met kevers, dat werd een heel kleurrijk mooie wereldbol, dat gemaakt was door Jan Fabre.

donderdag 2 december 2010

Film: Life as we know it!

Ik ben op 1/12/2010 naar de Kinepolis in Brussel geweest met Mélanie en mijn zus waar we samen "Life as we know it" zijn gaan kijken. Het was eigenlijk een aanrader van de mevrouw in de Kinepolis, zij zei ook dat deze film 4,5 sterren heeft gekregen. Ik vind wel dat deze film dit verdient want ik heb er zeker van genoten. Ik kijk graag romantische komedies dus dat is zeker mooi meegenomen. De film gaat eigenlijk over 2 volwassen vrijgezellen die voor een babymeisje, Sofie, moeten zorgen wanneer hun wederzijdse beste vrienden(ouders van Sofie) omkomen in een ongeluk. Holly(Katherine Heigl) en Eric(Josh DuHamel) kunnen elkaar niet uitstaan, dat was al duidelijk toen hun beste vrienden hun probeerden de koppelen want dan waren ze niet eens in het restaurant geraakt. Maar om Sofie te kunnen opvoeden moeten ze gaan samen wonen in het huis van hun beste vrienden. Ondanks alle conflicten raken ze gedurende de film verliefd op elkaar en worden ze toch een gelukkig gezinnetje.

Life as We Know It

"We kunnen het lijstje afvinken: Holly en Eric moeten poepluiers verschonen. Vinkje. Holly en Eric worden door Sophie ondergespuwd. Vinkje. Holly en Eric ruziën de hele tijd, maar dit is eigenlijk de liefde die zijn staart roert, al zien zij dat niet, maar wij wel. Vinkje. Holly en Eric gaan elkaar leuk vinden. Vinkje. Holly en Eric belanden in één bed. Vinkje. Holly en Eric dreigen elkaar door omstandigheden mis te lopen. Vinkje. Het komt uiteindelijk toch nog net goed. Vinkje."

Ik ga volledig akkoord met deze recensie want wat hier gezegt wordt komt helemaal overeen met wat je in de film beleefd. Het is eigenlijk een haatrelatie die dan uitdraait tot een liefdesrelatie. Het is mooi om hun relatie te zien openbloeien, bij elke stap dat Sofie leert.

dinsdag 16 november 2010

Les SlovaKs Dance Collective!

                                          Dit zijn de 5 dansers in actie.